Toyota Prius I NHW11 (2000-2003) – bezpieczniki, schemat i przekaźniki

Toyota Prius NHW11 z lat 2000-2003 to zmodernizowana odmiana pierwszej generacji Priusa XW10. W porównaniu z wcześniejszym NHW10 otrzymała rozwinięty układ Toyota Hybrid System i instalację elektryczną, w której klasyczne obwody nadwozia współpracują z falownikiem, elektrycznym wspomaganiem kierownicy, hydraulicznym układem hamulcowym oraz chłodzeniem baterii trakcyjnej. W samochodzie występuje panel bezpieczników w kabinie, główna skrzynka i dodatkowa skrzynka w komorze silnika, osobny blok przekaźników oraz blok wkładek topikowych przy akumulatorze 12 V w bagażniku.

Numeracja na schematach serwisowych jest lokalna dla każdej skrzynki, dlatego nie należy porównywać jej bezpośrednio z ciągłą numeracją spotykaną w niektórych wydaniach instrukcji obsługi. Poniższe tabele są ułożone według oznaczeń widocznych na fabrycznych diagramach skrzynek. Kolejna generacja ma zupełnie inną instalację – jej rozpiska znajduje się w artykule Toyota Prius II z lat 2003-2009.

• Lokalizacja skrzynek bezpieczników
• Gniazdo 12 V, wycieraczki, audio i układ hybrydowy
• Skrzynka bezpieczników w kabinie
• Bezpieczniki przy akumulatorze 12 V
• Główna skrzynka w komorze silnika
• Dodatkowa skrzynka w komorze silnika
• Osobna skrzynka przekaźników
• Wersje z DRL i bez DRL

Lokalizacja skrzynek bezpieczników w Toyota Prius NHW11

Panel kabinowy znajduje się po lewej stronie deski rozdzielczej, za zdejmowaną pokrywą przy bocznej części kokpitu. W jego pobliżu Toyota umieściła również kilka sterowników charakterystycznych dla tej generacji – m.in. ECU hamulców, ECU nadwozia, sterownik EMPS, ECU układu hybrydowego i wzmacniacz klimatyzacji.

Sam panel łączy bezpieczniki płytkowe z większymi zabezpieczeniami DEF i POWER oraz przekaźnikami IG1, TAIL, ACC, zasilania szyb i ogrzewania tylnej szyby. Taki układ jest typowy dla Priusa NHW11 i różni się od instalacji konwencjonalnych Toyot z tego samego okresu, na przykład Toyoty Corolli z lat 1995-2002.

W bagażniku, przy dodatnim zacisku pomocniczego akumulatora 12 V, znajduje się osobny blok wkładek topikowych. Zabezpiecza on połączenie instalacji niskonapięciowej z falownikiem i głównym rozdziałem zasilania. Nie jest to bezpiecznik wysokonapięciowej baterii trakcyjnej.

Pod maską znajdują się trzy zespoły. Główna skrzynka bezpieczników i przekaźników jest umieszczona po lewej stronie komory silnika, dodatkowa skrzynka po przeciwnej stronie, a osobny blok przekaźników związanych głównie z układem hamulcowym znajduje się przy tylnej części komory silnika.

Najczęściej szukane bezpieczniki w Priusie 2000-2003

W tej generacji gniazdo akcesoryjne jest opisane przez Toyotę jako CIG. Bezpiecznik ma 15 A i znajduje się w panelu kabinowym na pozycji 10. Audio nie jest chronione jednym wyłącznym bezpiecznikiem – zasilanie systemu pojawia się m.in. przez PANEL 5 A, ACC 10 A i DOME 15 A. Dlatego przy całkowicie martwym radiu lub wyświetlaczu sprawdzenie tylko jednego bezpiecznika może nie wystarczyć.

Pompa paliwa nie ma w tym układzie osobnego bezpiecznika opisanego F/PUMP. W głównej skrzynce pod maską znajduje się natomiast przekaźnik C/OPN, czyli circuit opening relay, współpracujący z obwodem EFI. To ważna różnica względem wielu późniejszych modeli. Podobne fabryczne skróty można spotkać w Toyocie Yaris z lat 1999-2005, ale numery pozycji są inne.

Skrzynka bezpieczników w kabinie

Fabryczny diagram panelu po stronie kierowcy ma 20 numerowanych pozycji. Pozycje 14 i 16 pozostają nieobsadzone w prezentowanej konfiguracji. W dokumentacji Toyoty bezpiecznik OBD II 7,5 A występuje na pozycji 15, ale instrukcja rynku północnoamerykańskiego dla lat 2001-2002 przy jego funkcji podaje „No circuit”. Dlatego nie należy automatycznie traktować go jako jedynego źródła zasilania złącza diagnostycznego we wszystkich wersjach rynkowych.

Przekaźniki panelu kabinowego

W porównaniu z klasyczną Toyotą Camry z lat 2001-2006 Prius ma znacznie więcej zależności pomiędzy obwodami nadwozia i sterownikami napędu. Przykładem jest AM1 5 A, który nie zasila pojedynczego odbiornika, lecz całą grupę dalszych zabezpieczeń.

Blok wkładek topikowych w bagażniku

Blok znajduje się po lewej stronie bagażnika przy dodatnim zacisku akumulatora 12 V. Na schemacie oznaczono trzy pozycje. Dwie są wykorzystane: DC/DC-S 5 A oraz MAIN 120 A.

MAIN 120 A nie zabezpiecza bezpośrednio obwodu trakcyjnego wysokiego napięcia. Akumulator pomocniczy i przetwornica DC/DC pracują po stronie instalacji 12 V, natomiast bateria HV ma osobne elementy bezpieczeństwa. To rozróżnienie jest szczególnie ważne w pierwszej generacji Priusa, gdzie nazwy HV, DC/DC i MAIN występują obok siebie na fabrycznych schematach.

Główna skrzynka bezpieczników w komorze silnika

Główna skrzynka pod maską łączy bezpieczniki, wkładki dużej mocy i dwanaście pozycji przekaźników. Schemat zawiera puste miejsca, których nie należy traktować jako bezpieczników zapasowych – dokumentacja po prostu nie przypisuje im obwodu.

Przekaźniki głównej skrzynki

Rozbudowana grupa zabezpieczeń ABS wynika z zastosowanego w NHW11 hydraulicznego wzmacniacza hamulców i kilku osobnych gałęzi zasilających. To rozwiązanie wyraźnie odróżnia Priusa od Toyoty Echo z lat 1999-2005, mimo że oba modele pochodzą z podobnego okresu i wykorzystują część wspólnego nazewnictwa bezpieczników Toyoty.

Dodatkowa skrzynka bezpieczników w komorze silnika

Dodatkowa skrzynka odpowiada przede wszystkim za klimatyzację, elektryczne wspomaganie kierownicy, ABS i – w odpowiednio wyposażonych samochodach – światła do jazdy dziennej. Pozycje 3 i 5 są niewykorzystane.

Przekaźniki dodatkowej skrzynki

Wspomaganie kierownicy EMPS ma własne zabezpieczenie 50 A, a nie klasyczny obwód pompy hydraulicznej. Dla porównania Toyota Avensis z lat 1997-2002 ma zupełnie inną architekturę rozdziału głównych bezpieczników i przekaźników.

Osobna skrzynka przekaźników w komorze silnika

Trzeci zespół pod maską nie zawiera klasycznych bezpieczników. Toyota umieściła w nim dwa przekaźniki silników hydraulicznych układu hamulcowego, pustą pozycję oraz IGCT związany z układem hybrydowym.

Wiring diagram Toyoty pokazuje HYDRO MTR NO.1 i HYDRO MTR NO.2 jako dwa oddzielne przekaźniki zasilające układ hydraulicznego wspomagania hamowania. W praktyce jest to jeden z obszarów, w których Prius NHW11 różni się najbardziej od zwykłych sedanów tej epoki, takich jak Camry z lat 2001-2006.

Wersje z DRL i bez świateł do jazdy dziennej

Fabryczna dokumentacja NHW11 rozróżnia samochody wyposażone w system Daytime Running Light i wersje bez niego. W konfiguracji z DRL występuje bezpiecznik DRL 7,5 A w dodatkowej skrzynce, osobne obwody świateł drogowych HEAD HI oraz bezpiecznik HEAD 30 A. W wersji bez DRL część tych miejsc jest zastąpiona fabrycznymi mostkami SHORT PIN, a oznaczenia bezpieczników reflektorów zmieniają się na HEAD zamiast HEAD LO.

Nie jest to wyłącznie kwestia roku produkcji. Obsada zależy od rynku i specyfikacji samochodu, dlatego przy reflektorach i DRL najpewniejszym punktem odniesienia pozostaje diagram na pokrywie właściwej skrzynki. W samochodach z podobnego okresu, takich jak Yaris 1999-2005 czy Corolla 1995-2002, Toyota również stosowała wariantowe obwody DRL, ale ich numeracja nie odpowiada Priusowi.

Przy przejściu do Priusa II produkowanego w latach 2003-2009 układ skrzynek został przebudowany niemal całkowicie. Pojawiły się m.in. P CON MAIN, P CON MTR i inny sposób rozdziału obwodów baterii oraz systemu hybrydowego, dlatego schematów obu generacji nie należy stosować zamiennie.